Kuzyn cebuli- czosnek, dziś jego dzień.

4/19/2018

Kuzyn cebuli- czosnek, dziś jego dzień.

                     Czosnek, naturalny antybiotyk o specyficznym aromacie, jeden z  najstarszych środków leczniczych (stosowany już w starożytności), przyprawa pochodząca z Azji, którą zapewne znajdziemy w każdej kuchni.

  Charakterystyczny zapach zawdzięcza allinie, występującej w ząbkach czosnku, ona właśnie wspomaga nasz układ odpornościowy.
  Nasz dzisiejszy bohater zawiera całą masę antyoksydantów (przeciwutleniaczy), które usuwają wolne rodniki z organizmu, spowalniając proces starzenia się, pomaga w profilaktyce, a także w walce z nowotworem.
  Czosnek działa antybakteryjnie, przeciwgrzybicznie i przeciwzapalnie.
  Czosnek przeciwdziała chorobom serca i obniża poziom cholesterolu.
  Czosnek stabilizuje ciśnienie krwi i redukuje poziom cukru. 
Zawiera m.in. witaminy A, C, witaminy z grupy B, magnez, żelazo, cynk, jod i mangan.
  Pomaga w leczeniu dolegliwości reumatycznych. 
Wspomaga metabolizm tłuszczów.

Nie zaleca się jedzenia czosnku kobietom w ostatnich miesiącach ciąży, gdyż może obniżać krzepliwość krwi, powodując krwotoki. 
Kobietom karmiącym piersią, oraz dzieciom do 1-go roku życia.
Osobom z chorobami nerek, żołądka lub jelit.
Osobom uczulonym na tę roślinę.
Dla większości osób jest jednak bezpieczny (oczywiście w rozsądnych ilościach), korzyści zdrowotne ze spożywania czosnku, są dość powszechnie znane.
  

  Kontrowersyjny zapach możemy zniwelować np. żując liście mięty lub pietruszki, pijąc mleko bądź jogurt, albo po prostu zjeść jabłko, które zawiera enzym neutralizujący nieestetyczny zapach związków siarki.

  W naszym domu gości na stole niemal codziennie, dodaję go do niektórych zup np. pomidorowa, gulaszowa, czy też chlebowa, do niemal wszystkich sosów i większości sałatek. Do dań na ciepło dodaję czosnek 2-3 minuty przed końcem gotowania, by nie stracił swych walorów odżywczych.
 Masło czosnkowo- ziołowe (przysmak Młodego) wcieram w gorące, chrupiące grzanki, jest to dodatek np. do pieczeni.
Smak z dzieciństwa, koktajl czosnkowo, miodowo, mleczno-maślany, który serwowała nam mama, gdy pojawiały się pierwsze oznaki przeziębienia, serwuje teraz swojemu synowi, pysznie smakuje i szybko kuruje. :-)

                          A Wy? Jesteście zwolennikami jedzenia czosnku?

 

    

Czytaj więcej »

Matka nastolatka, czyli jak nie zwariować, gdy zaczyna się buntować.

4/17/2018

Matka nastolatka, czyli jak nie zwariować, gdy zaczyna się buntować.

  Od kilku dni jestem dumną matką nastolatka.
 Pierwsze 'naście' i (nie)pierwsze pierepałki wystawiające na próbę moją cierpliwość. 

  
Dojrzewanie ma swoje prawa i żeby nie wejść na wojenną ścieżkę z synem,
 opracowałam trzypunktowe zestawienie, które ma ułatwić mi kontakt z Młodym, zrozumieć Jego nast-potrzeby i zapewnić Mu bezpieczeństwo.
Chciałabym nadal uczestniczyć w Jego życiu i pomóc Mu w odnalezieniu swojego miejsca w świecie:)



1. Zaufanie i przyjaźń.

Zaufanie to bardzo istotny aspekt w relacji z dzieckiem (niezależnie od wieku), którego nie wypracujemy z dnia na dzień. Uważam, iż na zaufanie dziecka trzeba sobie zasłużyć i pielęgnować ten cenny, delikatny dar. 
Rodzic-przyjaciel to dobry słuchacz i rozmówca, który wysłucha, wesprze dobrym słowem, doradzi i żaden temat, nie będzie tematem tabu.
Rodzic-przyjaciel to ktoś, kto pomimo braku czasu, zawsze ten czas znajdzie.
Rodzic-przyjaciel nie prawi kazań i uwzględnia zdanie dziecka. 
Rodzic-przyjaciel szanuje prywatność swojej pociechy.
Rodzic-przyjaciel to nie zacofany zgred, który wystosowuje tylko zakazy.
Myślę, że jako rodzic-przyjaciel jestem w stanie uchronić moje dziecko przed wieloma niebezpieczeństwami, wesprzeć Młodego w jego wyborach, nawet, gdy mam inne zdanie i towarzyszyć Mu w drodze ku dorosłości.
Pamiętam, przede wszystkim jestem rodzicem, potem przyjacielem:)


2. Zasady i asertywność.

Zasady wpajałam Młodemu, odkąd pamiętam. Na początku w formie zabawy, potem poprzez rozmowę, czasami posiłkując się ilustracjami lub opierając się na własnych doświadczeniach (i tych historii słuchał najchętniej).
Miał pięć lat, gdy sam zaczął chodzić na plac zabaw (oczywiście miałam na ten plac podgląd z okna) i już wiedział, jakie niebezpieczeństwa mogą czyhać na Niego, gdy mnie nie ma w pobliżu. Wytłumaczyłam Mu kim jest pedofil, oczywiście delikatnie, wiedział, że nie wolno Mu rozmawiać z nieznajomymi, ani brać od nikogo cukierków itp. Setki razy odgrywaliśmy scenki typu 'ktoś chce mnie porwać', uczyłam Go takich zachowań, które mogłyby uchronić przed potencjalnym niebezpieczeństwem.
Z czasem pakiet zasad został rozszerzony i przystosowany do Jego wieku i nowych okoliczności. 
Obecnie, oprócz w/w obowiązuje między nami pewnego rodzaju kontrakt. 
Ze swojej strony zobowiązałam się:
- Nie krzyczeć.
- Nie karać (mam na myśli szlabany, kary cielesne nigdy nie wchodziły w grę).
- Nie wchodzić do Jego pokoju bez pukania. 
- Wydłużyć czas na spotkania z kolegami (w tygodniu do 19.30, a w weekend do 20.00).
 On zaś:
- Informować mnie, gdzie i z kim spędza swój wolny czas (poznałam Jego znajomych i mam o nich dobre zdanie).
- Korzystać ze sprzętów tylko, gdy uprzednio odrobi lekcje.
- Sprzątać swój pokój i wynosić śmieci.
- Papierosy, alkohol, narkotyki, wszelkie używki są stanowczo zakazane ( niejako wymusiłam ten punkt), na szczęście Młody stwierdził, że nie jest tak głupi, by samemu się zabijać (oby trwał w tym postanowieniu).
Asertywność u syna zaczęłam dostrzegać, gdy poszedł do szkoły, zaczął dosadnie, ale zarazem spokojnie, komunikować swoje zdanie, szanując przy tym zdanie innych. Zaimponował mi, gdy odmówił namowom rówieśników i zamiast iść na wagary, poszedł na lekcje. Takich sytuacji było więcej. Myślę, że to także kwestia tego, iż mamy dobre relacje i rozmawiamy, dosłownie na każdy temat i ciągle, odruchowo Go przytulam (podobno dzieci często przytulane, są bardziej pewne siebie;).

3. Zorganizowanie i bycie konsekwentnym.

To najtrudniejszy punkt do realizacji w całym zestawieniu, gdyż nie należę do osób zorganizowanych i bywam niekonsekwentna (pracuję nad tym).
 Czas jest zbyt cenny, by go tracić, zatem zaczynam stosować ten punkt, zaczynając od siebie. Moja Teściowa ma rację, twierdząc, iż dzięki dzieciom cały czas się uczymy, dla nich, dzięki nim i od nich.
Pracuję w domu, zatem mam więcej czasu, by skomponować projekt, który ułatwi nam funkcjonowanie i dysponowanie czasem. 
Zaczynam od ustalenia godzin na wspólne posiłki, dostosowując się do schematu lekcyjnego i treningowego Młodego.
Pracuję wtedy, gdy mój syn przebywa w szkole, na zajęciach pozalekcyjnych, na treningu, bądź ze znajomymi tak, by spędzać z Nim więcej czasu.   
W weekendy organizujemy wspólne wyjścia, spacery, wycieczki, czasem urządzamy sobie kino domowe i oczywiście dużo rozmawiamy. 
Wspólne czytanie raz w tygodniu, zazwyczaj jest to czwartek, siadamy na kanapie w salonie, każdy ze swoją książką i uciekamy w świat powieści. 
Nie zawsze jest tak kolorowo, buntuje się, czasami trzaśnie drzwiami, odpysknie bądź udaje, że mnie nie słyszy (to drażni mnie najbardziej).
Biorę kilka głębokich wdechów, milknę i biorę Go 'na przeczekanie', gdy się uspokaja (czasami trwa to nawet dwie godziny), przychodzi, przytula się i naświetla swój problem. Niekiedy problem wydaje się błahy, dla mnie błahy, a dla Niego wręcz przeciwnie, staram się wysłuchać i w miarę możliwości pomóc- doradzić. 
Nigdy nie bagatelizuje problemów mojego dziecka, podchodzę do nich z pewną dozą empatii, wszak sama jakiś czas temu byłam nastolatką.


Konsekwentnie staram się trzymać tych trzech pozycji i wdrażać Młodego w zmiany, które następują.
Kolega Małżonek większość czasu spędza poza granicami naszego kraju, ale jak jest w domu, też się dostosowuje.

Mam nadzieję, że podzielicie się ze mną swoimi sposobami na nast-buntownika:)


















 

Czytaj więcej »

5 niedrogich sposobów na zdrowie od środka.

4/10/2018

5 niedrogich sposobów na zdrowie od środka.

    Zdrowie, nikomu nie muszę pisać, jak bardzo jest ważne dla każdego z nas, zarówno fizyczne, psychiczne, jak i społeczne.
Obserwując społeczeństwo zauważamy, iż nasza świadomość w aspekcie zdrowia, z roku na rok wzrasta.  
Z drugiej strony, mam wrażenie, że cały świat podporządkował się modzie na fit, wszystkie social media wręcz owładnięte są tym właśnie tematem, a mi osobiście trudno jest uwierzyć, iż tak znaczna liczba osób, tak nagle, zagłębiła się w tę materię.

   Nie zamierzam dywagować na ten temat, ocenę pozostawiam Wam.

   Przedstawię Wam moich 5 niedrogich sposobów na zdrowie i do-witaminizowanie organizmu. 

   1.Woda.

Niezbędna do życia, niezwykle pomocna przy usuwaniu produktów przemiany materii, odżywianiu i regulacji temperatury naszych organizmów. Woda obejmuje do ok 70% wagi naszego ciała, jest głównym składnikiem krwi, a jej niedobór prowadzi do odwodnienia.
Zalecane jest pić ok 2,5-4 l wody na dobę, w zależności od wieku, plus oczywiście płyny dostarczane nam z pożywienia.
Osobiście nie ufam wodom butelkowym, tym, które można kupić w każdym sklepie. Zaopatrzyłam się w filtry i piję wodę z kranu, tak ok 8-10 szklanek dziennie.
Latem, gdy zapotrzebowanie na płyny w organizmie jest większe, wprowadzam do diety produkty, które zawierają większą zawartość płynów np. arbuz (92%), grejpfrut (91%), czy też sałata, która zawiera, aż 95% wody.

   2.Jajka.

Moim kolejnym sposobem na to, by być zdrową, jest jedzenie jajek, które są istną skarbnicą witamin. Zawierają białko, luteinę, jod, żelazo, cynk, selen, oraz inne witaminy z grupy B, jak również witaminę A, D, E, B12 plus kwas foliowy. Regulują metabolizm, a także odgrywają ważną rolę w procesie zdrowienia.
Sami pomyślcie ile zdrowia jest w takim małym, niepozornym jajeczku:)
Jajka jem niemalże codziennie, zazwyczaj na miękko i gotuję je ok 2-3 minut, by nie straciły wartości odżywczych, a jaja na twardo nie dłużej niż 8 minut. Kiedy zaś używam do potraw jajka surowego, zawsze najpierw urządzam mu kilkusekundową kąpiel we wrzątku, by wystrzec się ewentualnemu zarażeniu bakterią typu salmonella. Kogel-mogel, słodki smak z dzieciństwa, który towarzyszy mi do dziś:)
Obecnie kupuję jaja po 1 zł za sztukę i uważam, iż nie jest to wygórowana cena za zdrowie.

   3.Jabłka.

Trzecim składnikiem mojej codziennej diety są jabłka, jem 1-2 dziennie, surowe, ze skórką (w skórce jest najwięcej flawonoidów)  i tym samym funduje sobie zastrzyk antyoksydantów, z domieszką witamin C i E. Dodatkową ich zaletą jest nisko-kaloryczność, bardzo dobry wpływ na pracę jelit i oczywiście smak. Zazwyczaj wybieram nasze rodzime, słodkie jabłka.
Walorem jabłek jest fakt, iż są bardzo cenne w profilaktyce przeciwnowotworowej, sama jestem w grupie ryzyka, zatem jest to dla mnie istotne.

   4. Witamina C (kwas askorbinowy).

Najsłynniejsza z witamin, pełniąca ogromną rolę w systemie odpornościowym organizmu, który nie potrafi sam jej produkować, dlatego ważne jest, by ją mu dostarczać. Oczywiście można to robić jedząc produkty zawierające witaminę C np. cytrusy, kapusta kiszona, ziemniaki, jabłka, pomidory, soja itd. 
Ja dodatkowo piję koktajle owocowe, do których raz dziennie dodaje pół łyżeczki kwasu L-askorbinowego lewoskrętnego, ale to tylko mój wspomagacz:) Skutkiem ubocznym spożywania witaminy C jest pomoc w redukcji zmarszczek, ale jesteśmy w stanie to zaakceptować, prawda? ;)

   5. Witamina D.

Najbardziej nietypowa z witamin, gdyż nie tylko dostarczamy jej naszemu organizmowi w produktach spożywczych, ale wytwarza ją nasza skóra, gdy wystawiona jest na działanie promieni słonecznych.
Rolą główną witaminy D jest budowanie i utrzymywanie w zdrowiu mocnych kości, przyswajanie wapnia z pożywienia i  podtrzymywanie prawidłowego poziomu wapnia we krwi. Wapń to główny budulec kości, a organizm słabo radzi sobie z jego absorpcją, ok 90% wydala.
Moimi sposobami na dostarczenie sobie witaminy D jest właśnie jedzenie jaj, awokado, masło z witaminą D, picie oleju z wątroby dorsza, oraz kąpiele słoneczne (oczywiście wszystko z umiarem).

Podsumowując, każdy z nas ma swoje sposoby na swoją zdrowotność, to są moje i działają, sporadycznie się przeziębiam (u lekarza po raz ostatni byłam ponad 10 lat temu), nigdy nie miałam żadnych złamań, zwichnięć, czuję się dobrze w swoim ciele (aczkolwiek 5kg mniej nie zaszkodziłoby mi;) Zgrzeszyłabym nie pisząc, iż jest to także zasługa mojej mamy, babć i wszystkich tych, którzy naturalnie karmili mnie w wieku dziecięcym i nastoletnim. Zapomniałabym, za jakiś czas napiszę Wam o soku z kiszonych buraków, który także jest częstym gościem w naszym domu:)
   
     Ciekawa jestem Waszych sposobów, na wspomaganie organizmu w drodze ku zdrowotności:)


 

Czytaj więcej »

21 marca 2018

4/06/2018

21 marca 2018

Dziś Międzynarodowy Dzień Poezji i z tej okazji napiszę ... 

Anioły wojny.

Ulice we krwi toną.
Bezpańskie psy się tułają.
Na stosach ciała płoną.
Ranni o pomoc błagają. 
Płacz dziecka słychać w oddali.
Woń śmierci wiatr niesie.
Sami się na to skazali.
Zdechną w mordu bezkresie.

Anioły wojny zeszły na ziemię,
sieją spustoszenie wśród ludzi, 
sami są sobie winni...
Czas się ze snu obudzić.

Szacunku nie mieli.
Tylko kłamstwo, obłuda.
Rozpustnicy i  dziwki. 
Egoistyczna, niemoralna etiuda.

Czytaj więcej »

Strażnik lodówki.

4/03/2018

Strażnik lodówki.

  Od kilku miesięcy jesteśmy szczęśliwymi posiadaczami psa, pieszczotliwie mówię o nim Bestia.
 Towarzyski żarłok, nałogowy aporter, olimpijski pływak i najlepszy przyjaciel Młodego.
Jak przystało na labradora retrievera,  jest wyjątkowo utalentowany. Świetnie pływa (posiada błony między palcami), aportuje również w wodzie i nigdy nie ma dość zabawy.
Za żarcie zrobi wszystko (zżarłby też dosłownie wszystko), dzięki temu szybko uczy się komend, czasami z tego łakomstwa mylą mu się komendy- siad mówię, a on daje głos;)
40 kg szczęścia w kolorze czarnym, ze skłonnością do nadwagi... i tutaj pańcia, dietetyczka psów z zamiłowania, konsekwentnie (czasami mniej;) pilnuje diety swojego pupila. 
Nasz labek jest psem zrównoważonym, czułym i skorym do wszelkich form aktywności. 
  Dwa ulubione słowa Bestii, takie, na które reaguje z największym entuzjazmem to: 'Idziemy?' i oczywiście ' Jeść.'
Otwieram lodówkę- labek podbiega, siada jak najbliżej, patrzy i wącha, a tuż pod jego pyskiem kałuża, ślinka cieknie.
Gotuję- labek jak dywanik, leży u mych stóp i czeka na smaczny kąsek, który mi upadnie, może być nawet cebula!
Przyjdą goście- labek czyni honory pana domu, entuzjastycznie się wita i szybko jak najbliżej stołu, słodkości, ciasta, ciasteczka;)


           

    Odkąd jest z nami Bestia, atmosfera w domu znacznie się poprawiła.
Wszyscy domownicy są spokojniejsi i bardziej weseli:)
Młody ( jedynak, czego nam pewnie nie wybaczy) chętnie bawi się ze swoim przyjacielem, nawet razem śpią (zawsze sobie powtarzałam- pies w domu, owszem, ale nigdy w łóżku), jak też życie weryfikuje nasze postanowienia;)
Uwielbiam tego naszego strażnika lodówki i czas z nim spędzony:)
   Jestem ciekawa Waszych pupili:)

Czytaj więcej »

Dzień Niewidzialnej Pracy.

4/03/2018

Dzień Niewidzialnej Pracy.

  Dziś jest dzień wyjątkowy, dzień wspaniałych, cichych Bohaterów, których bezinteresowna ofiarność wzbudza we mnie podziw i szacunek.

   ' Miarą prawdziwego bohatera nie jest siła mięśni, ale siła serca.'

                                                                             Zeus z 'Herkulesa'
  Wolontariusze.
 Świadomie i dobrowolnie poświęcają swój czas, by nieść pomoc innym.
 Niezależnie od wieku, międzypokoleniowo, w różnych wymiarach, dążą do szlachetnego celu, jakim niewątpliwie jest ułatwianie życia innym i podnoszenie jego jakości. 
      Zatem pomagajmy, pomaganie ma moc! 

  Kobieta, strażniczka domowego ogniska, dyrektor domowego biznesu, sprzątaczka, opiekunka do dzieci i kucharka. Co dzień wykonuje prace domowe nieodpłatnie. 
W zdecydowanej większości w rodzinie na pełen etat pracuje oboje rodziców, pomimo równouprawnienia to jednak głównie na kobiecie spoczywa wykonywanie obowiązków w domu.
I to również zaliczam do niewidzialnej pracy.
   Panowie, pomagajcie swoim kobietom w pracach domowych!
Nie nadszarpnie to Waszej męskości, wręcz przeciwnie:)

Czytaj więcej »

Galerie próżności.

4/02/2018

Galerie próżności.

         

          ' Jesteśmy o wiele bardziej opodatkowani przez nasze próżniactwo, pychę i głupotę niż przez rząd. ' 

                                                                                                    Benjamin Franklin.

 Jestem zdeaktualizowana.
Nie posiadam konta na Facebooku, Instagramie itp.
Dlaczego? 
Uważam, iż są to swoiste galerie próżności.
Nie potrzebuję pokazywać zdjęć ze swojego życia całemu światu, cenię sobie prywatność.
 Basta. 
Nie jestem małostkowo ambitna, nie muszę 'urzekać' w sieci.
Nauczyłam się stronić od pozornie trywialnych aberracji, jakimi niewątpliwie są próżność i banalność.
Bezproduktywne 'wrzucanie' fotografii na portale społecznościowe to według mnie mnie próby dowartościowania się, ilość lajków- wyznacznik, wyznacznik czego?
Nie neguje tego, iż ktoś posiada konto na jakimś portalu, nie moja sprawa. 
Nie generalizuje, wnoszę z obserwacji (Kolega Małżonek ma konto na FB, czasami zajrzę i widzę, jakie pierdoły ludzie wrzucają do sieci.)
W niektórych aspektach życia jestem nienowoczesna, dystansuję się od prymitywnych form lansowania swojej osoby. 
  Oczywiście to tylko moje zdanie.
  Ciekawa jestem co Wy o tym sądzicie.


     


  




  

Czytaj więcej »

Pogodzona.

4/01/2018

Pogodzona.

                  

 Pogniewałam się na Boga, tak na poważnie.
Prawie dwa lata temu po śmierci Mamy.
 Nie mogłam zrozumieć, dlaczego nam Ją zabrał, właśnie Ją, najpiękniejszą Duszę jaką znałam. 
Ileż razy kłóciłam się z Panem, bezsilnie wykrzykując Mu swe żale.
Płacząc, błagałam, by cofnął czas i mi Ją oddał.
Nie oddał.
  I tak pogniewana bym została, gdyby nie mądrość dziecka, mego dziecka.
Kilka m-cy temu, podczas spaceru z psem, rozmyślałam, analizowałam i coś sobie przypomniałam... 
  Zaraz po śmierci Mamy odbyłam rozmowę z Młodym, że też wcześniej jej ze swych wspomnień nie przywołałam, a słowa mojego syna brzmiały tak...
  -Wiesz mamuś, ja wiem dlaczego Pan Bóg zabrał babcię do siebie. To wszystko przez pierogi! Babcia robiła najlepsze pierogi na świecie i Pan Bóg zabrał Ją, by Jemu je teraz lepiła.
  I wtedy przed oczami stanął mi obraz Mamy i Młodego, Ona z rękoma białymi od mąki, On z pełną buzią cudownie aromatycznego farszu wygniata szklanką kolejne kółka...
  I zaczęłam się modlić, gniew minął, przyszło zrozumienie.
Dziecko wytłumaczyło sobie odejście ukochanej babci w tak piękny, prosty sposób, ja też powinnam.
  Pan zabrał Ją do siebie, by wynagrodzić Jej trudy życia na tym łez padole ...
I oczywiście przez pierogi. 

 Mądrość w prostocie dzieci inspiruje mnie i zachwyca, Wy też tak macie?

Czytaj więcej »

Kompletnie niekompletni.

3/25/2018

Kompletnie niekompletni.

  Małżeństwo jest sztuką, sztuką konwersacji i kompromisu.

W przyszłym roku cynowa rocznica ślubu, dziesiąta, wow! Kiedy to zleciało?! W sumie 13-naście lat razem.

  'Miłość jest gorączką rozumu.'

  Zachorowałam ciężko 13-naście lat temu, dopadła mnie choroba zwana miłością. Czyste szaleństwo, jak jazda rollercoasterem bez trzymanki. Upojne noce i dnie, celebrowanie wspólnie spędzonych chwil z wszechobecną nutką zazdrości...

   'Rozum i miłość rzadko chodzą w parze.'

  Z biegiem czasu zaczęłam zdrowieć, nie żebym całkowicie wyzdrowiała, ale gorączka zaczęła spadać. Lekarstwem okazała się codzienność. Bardzo szybko zamieszkaliśmy razem i się zaczęło, skarpetki pod łóżkiem, niespuszczona deska toaletowa itd. I zaczęły się kłótnie, ba, nawet awantury, nie jestem w stanie zliczyć, ileż to razy się pakowałam.

  'Diabli wie jak to się skończy. Ważne, że się zaczyna.'

  Przez te wszystkie lata 'docieramy się', uczymy siebie nawzajem, pracujemy nad wzajemnym zrozumieniem i zaufaniem. To długi proces, ale procentuje. 

  'Są mężczyźni, którzy mają to, na co zasłużyli. Inni zostali kawalerami.'

  Kolega Małżonek to typowy samiec. Stanowczy i zdecydowany. W połączeniu ze mną, istotą trudną i niepokorną to wręcz mieszanka wybuchowa. Cierpliwość i prostolinijność to Jego domena, ja zaś mam skłonności do narzucania swojego zdania.

  Reasumując, nasze małżeństwo jest autentycznie nieidealne, refleksyjnie niedopracowane i kompletnie niekompletne, ale wciąż trwa i wciąż się ...modernizujemy.

   

Czytaj więcej »

Niepokorna.

3/24/2018

Niepokorna.

  Sobotnie popołudnie, siedzę na kanapie, dzisiaj strajkuję, nie sprzątam i nie gotuje. Trzecia kawa parzy się w kubku, Młody podobno uczy się u siebie, yhm, już to widzę. Wstałam lewą nogą, ewidentnie. Wszystko mnie irytuje, denerwuje i drażni. Kolega Małżonek wybył z samego rana, to nawet lepiej, potrzebuje pobyć sama w swoim towarzystwie!
  Pies zległ koło mnie, rozłożył szeroko te swoje wielkie łapy i patrzy na mnie tymi swoimi brązowymi oczętami. Doskonale wiem o czym myśli, zbliża się pora karmienia, a to straszny żarłok. Aktualnie jest na diecie, a to chyba dla niego swoisty rodzaj kary, Bestia uwielbia jeść i dosłownie zżarłby wszystko.
Sama też powinnam zrzucić kilka kilogramów, poćwiczyć, podietować  i takie tam, ale mi się nie chce, zwyczajnie mam lenia. Zacznę od 1-go kwietnia, obiecuję! Yhm, obiecuję to sobie od września, nie wychodzi. Może potrzebuję motywacji? Mniejsza z tym.

  Kobiety w mojej rodzinie są bardzo charakterne, ze wszystkimi zaletami i wadami w rozumieniu słowa charakterne. Uparte bardziej niż osły, nieznoszące sprzeciwu- albo będzie po mojemu, albo wcale, o! Temperamentne i wybuchowe. Jedynie moja mama była oazą spokoju, nadal nie mogę pogodzić się z myślą, że Jej z nami nie ma.
Zawsze, odkąd pamiętam, powtarzano mi, że mam charakter jednej z babć, tej ze strony ojca. Słabo Ją pamiętam, byłam mała, gdy zmarła, ale z opowieści mamy wywnioskowałam, iż babcia była osobą... trudną, tak to nazwijmy. Zatem jestem trudna. 
To jednak nie tylko kwestia genów, ale także wychowania jak sądzę. Mama nadto mi pobłażała, chciała dla mnie wszystkiego co najlepsze, tyle wiem na pewno. Nigdy nie szczędziła mi miłości i uwagi, ale przez nieuwagę ukształtowałam się na trudną, lekko egoistyczną, charakterną istotę. Cóż za samokrytyka...
Pracuję nad sobą, bynajmniej próbuje.

  W ramach dzisiejszego strajku poczytam, nadrobię zaległości w tej kwestii. Kolega Małżonek wróci, będzie głodny, niech gotuje. Młody ma dwie zdrowe rączki, lodówka jest pełna. Shesha strajkuje!

 

Czytaj więcej »

Wychowanie dziecka.

3/23/2018

Wychowanie dziecka.

  Najtrudniejszym wyzwaniem w moim życiu jest wychowanie Młodego, szczególnie teraz, gdy wchodzi w wiek nastoletni. Największym problemem jak sądzę, jest fakt, iż bywam nadopiekuńcza, a w kwestiach zasadniczych zbyt pobłażliwa. Staram się utrzymywać z Młodym relacje przyjacielskie, nie zapominając o tym, że jestem także Jego mamą, a co za tym idzie, muszę wpajać Mu pewne zasady i wyznaczać granice.

  'Ucz swoje dzieci milczeć. Mówić nauczą się same.' B. Franklin 

  Sztuką jest słuchać. Słuchać i wyciągać wnioski, mówić wtedy, gdy ma się coś sensownego do powiedzenia. Dziecko mówi językiem rodziców, jest ich odbiciem, przynajmniej do momentu, gdy np. pójdzie do szkoły i ma większy kontakt z rówieśnikami. Jednakże uważam, iż wpajane w wieku dziecięcym zasady, wpływają na kształt osobowości młodego człowieka. Zaufanie jakim darzy mnie mój syn, jest dla mnie powodem do dumy. Rozmawia ze mną o swoich problemach, prosi o radę i  wsparcie, gdy tego potrzebuje. Często razem spacerujemy i gawędzimy o tym, co aktualnie Go interesuje. Słucham z uwagą, zadaje pytania, komentuje. Staram się uczestniczyć w Jego życiu tak, by nie naruszać Jego przestrzeni, kiedy nie ma ochoty rozmawiać, milczymy, idąc obok siebie. Uwielbiam piątkowe wieczory, gdy zajadając niezdrowe chipsy, oglądamy (po raz chyba setny) Harrego Pottera, albo wspólne zabawy z naszym psem, z którym to zabawy są najlepszą terapią na wszelkie złe nastroje.

  Nie zawsze jednak jest tak kolorowo. Dzieciak potrafi wyprowadzić z równowagi, oj potrafi. Uparty, niekiedy krnąbrny (ciekawe po kim odziedziczył tę cechę;), chwilami głuchy na moje argumenty, ma gotową odpowiedź na każde moje pytanie. Rzuci pyskówkami, trzaśnie drzwiami i tyle. Wówczas dopada mnie nerwica, ale staram się wyciszyć, uspokoić i pod żadnym pozorem nie zaglądać do Jego pokoju, daję nam obojgu czas na przemyślenie. Zazwyczaj przeprasza. Z konsekwencją egzekwowania kar, mam niekiedy problem, potrafi tak długo zamęczać prośbami o skrócenie zakazu np. używania telefonu, że ulegam (strasznie niepedagogiczne), chyba dla świętego spokoju.

  Rozpisałam się, więc tylko spuentuje.

Bezwarunkowa, bezinteresowna i cierpliwa miłość do dziecka to chyba największy dar natury jaki my, matki mogłyśmy otrzymać. Dziecko natomiast jest cudem chodzącym po ziemi, unikatowym i niezastąpionym cudem. Cudem, w który trzeba inwestować przede wszystkim swój czas i uwagę, a to na pewno zaprocentuje.

Czytaj więcej »

Wracam.

3/20/2018

Wracam.

           

Dawno mnie tutaj nie było, ponad rok. Piszę, ponieważ lubię i nie ukrywam, jest to rodzaj swoistej terapii, a po trosze z samotności. 
  Życie przecieka nam przez palce, dosłownie, mija dzień za dniem i w tej codzienności nie doceniamy tego, co jest naprawdę istotne, osób nam najbliższych. Rozumiem, praca, szkoła, zakupy, nowy samochód, proza życia, ale na co komu sukcesy, awanse, premie, gdy nie mamy z kim się tym wszystkim dzielić? Kiedy nie znajdujemy czasu na rozmowę, czasami nawet nie potrafimy już ze sobą rozmawiać, spędzać wolnych chwil razem. W dobie internetu marnujemy tyle cennego czasu na pierdoły, z perspektywy lat dostrzegam,  jacy stajemy się przez to ubodzy mentalnie, już nie wspomnę (a jednak wspomniałam) o jakości rozmów, miernocie zasobu słów, porażka. 'Siema', 'spoko ziom', 'elo' i cała masa inwektyw w ustach dzisiejszej młodzieży, to kompromitacja nas rodziców czy to 'takie czasy'? 
Sama mam syna wchodzącego w wiek nastoletni i całą masę obaw z tym związanych. Póki co (odpukać), nie sprawia problemów wychowawczych, uczy się w miarę (tzn. mógłby lepiej, ale wciąż dopada Go leń;), nie rzuca 'mięsem', jest uprzejmy i zna trzy słówka za małe trzy grosze, dziękuję, przepraszam i proszę. Niby nic wielkiego, ale obserwując rówieśników Młodego, to już coś!
  Wracając do wątku marnowania czasu i nieumiejętności nawiązywania relacji z bliskimi...
Miałam wspaniałą, kochającą, po prostu cudowną Mamę, miałam, niestety przegrała walkę z nowotworem. Nie ma Jej z nami już ponad rok, a ja wciąż nie potrafię się z tym pogodzić. Walczyła dzielnie, znosiła ból, radioterapie, chemie, wypadanie włosów, ciągłe wizyty u lekarzy, ale nigdy się nie skarżyła na swój los, nigdy. Wierzyła, modliła się, nigdy nie miała pretensji do Boga o to, że zachorowała. Natomiast ja miałam ogromne, byłam wściekła, zrozpaczona i bezsilna. Kiedy otrzymałam telefon, że odeszła, w tym samym momencie odwróciłam się od Jezusa, wręcz Go znienawidziłam, że nam Ją zabrał. 
Nawet sobie nie wyobrażacie jakie emocje mną wtedy targały, gniew na wszystko i wszystkich, poczucie winy, że może mogłam zrobić więcej i ogromną pustkę w sercu, która jest we mnie do dziś.
Tęsknię strasznie, tyle chciałabym Jej powiedzieć, za tyle błahych nieporozumień przeprosić, pójść z Mamą na spacer, ulepić pierogi, przytulić się.
Byłyśmy zżyte, codziennie rozmawiałyśmy przez telefon, gdy Mamy nie było u nas, kilka, nawet kilkanaście razy dziennie. Czasami posprzeczałyśmy się, pogniewałyśmy, niekiedy padały niecenzuralne słowa, nie zawsze byłam tak cierpliwa, wyrozumiała jak być powinnam, żałuje.
Żałuje wszystkich przykrych słów, gestów i beznadziejnych zachowań, naprawdę czasami postępowałam jak niedojrzała gówniara i cholerna egoistka, przepraszam Cię Mamuś za wszystko. 
Nie zasłużyłaś sobie na to, byłaś najlepszą Mamą, najuczciwszym człowiekiem i najukochańszą Babcią na świecie.
Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.

Czytaj więcej »

Wspomnień cd.

7/17/2016

Wspomnień cd.

Słodkie, beztroskie dzieciństwo, pełne miłości, bezpieczeństwa i spokoju.
W otoczeniu zielonej, bajkowej przyrody, moja własna idylla. 
Idylla, którą tworzyli dla mnie najbliżsi.

Każdego lata, nie codziennie, ale dość często, mama zabierała mnie na piknik, na łąkę, tuż pod lasem. Mama rozkładała duży koc w czarno-czerwoną kratkę. Na kocu stawiała wiklinowy, duży koszyk, w którym były kanapki, świeżo upieczone bułeczki drożdżowe, owoce, sok malinowy oraz inne smakołyki. Kiedy ja biegałam po łące, zrywałam stokrotki i plotłam z nich wianki, mama opiekuńczym wzrokiem spoglądała na mnie, a nierzadko też włączała się do zabawy. 

To właśnie Ona wszystkiego mnie nauczyła. Pokazała jak wplatać w siebie kwiatki tak, by powstał wianek. Pokazała jak odróżniać grzyby jadalne od trujących, łapać chrabąszcze, gdy dziadek szedł na ryby i potrzebował przynęty. Wdrażała w obcowanie z przyrodą, dzięki Niej potrafię ją szanować, dbać o nią i wystrzegać się niebezpieczeństw.

Dbała o mnie bardzo, jakbym była Jej największym skarbem. Po czasie zrozumiałam, iż te pikniki służyły przede wszystkim temu, bym w końcu coś zjadła. Z opowieści członków rodziny wiem, że od urodzenia miałam 'jadłowstręt'. Po zabawie na świeżym powietrzu, w końcu udawało się mamie coś we mnie 'wmusić'. Oczywiście mój 'jadłowstręt' nie obejmował słodyczy, szczególnie czekolady, którą mogłabym jeść tonami. I tak mama, babcie, dziadkowie oraz wujostwo, przy każdej okazji, próbowali mnie podkarmiać z opłakanym skutkiem. Po jakimś czasie odpuszczali, widząc, że jestem uparta jak osioł, niereformowalna w tej kwestii. 
W późniejszym okresie nabrałam apetytu i jadłam, jak to się mówi za dwóch.

Wycieczki w góry były rodzinną tradycją. Uwielbiałam ten rodzaj aktywnego wypoczynku i te zachwycające, zapierające dech w piersiach widoki. Sudety są piękne o każdej porze roku. Fascynująca mieszanka gór, skalnych parków i kamieniołomów. Do tego tajemnicze jaskinie, kopalnie, strome urwiska, przełęcze i zapomniane już podziemne korytarze. 
Tak więc, wędrowaliśmy po górach wyznaczonymi szlakami, otoczeni dzikim, intrygującym, wzbudzającej respekt i podziw ekosystem. 
Zazwyczaj dzielnie wędrowałam, nie narzekając, nie skarżąc się na nic i nie marudząc, ale bywały momenty, gdy bolały mnie nogi i wtedy niósł mnie ojciec.

Nie mam zbyt wielu wspomnień z Nim związanych, niestety.
O tym jednak innym razem.

Wspominałam o małej górce, którą mieliśmy koło domu i w czasie zimy zjeżdżaliśmy z niej na sankach, otóż około pięciuset metrów od miejsca, gdzie mieszkaliśmy, była inna górka, ba, to była duża góra. 
Ubrana 'na cebulkę', z ciepłą czapką, szalem i rękawiczkami, dzielnie ciągnąc za sobą sanki, wspinałam się pod górę, nie mogąc doczekać się zjazdu. Pamiętam te pełne podniecenia momenty. Zjazd oczywiście nie trwał długo, nieporównywalnie krócej od wspinania się na górę, ale był pełen pisków, krzyków i rzecz jasna wywrotek. Zabawa zawsze była przednia.
Po powrocie do domu, babcia już czekała na nas z ciepłą strawą i gorącą herbatą z sokiem malinowym lub cytryną. 
Po przekąszeniu (nie mogłabym tego nazwać zjedzeniem) ciepłego dania, biegłam na piętro, do pokoju z piecem kaflowym i siadałam tyłem, opierając się plecami o piec.
 Przypominam sobie to przyjazne uczucie ciepła.

Kolejnym uroczym wspomnieniem są wakacje u moich drugich dziadków, w domu rodzinnym mojej mamy. Praktycznie każdego lata spędzałam tam po kilka tygodni. Dziadek, niezwykle kochany, wyrozumiały i serdeczny człowiek, był zupełnym przeciwieństwem mojej babci. Nie to, że babcia była złą osobą, absolutnie, babcia po prostu miała inny charakter. Wiele przeszła, gdy była małą dziewczynką i te dramatyczne przeżycia tak Ją ukształtowały. Kochała mnie bardzo, tego jestem pewna, tylko nie okazywała mi tego tak ostentacyjnie jak inni. W domu rodzinnym mamy, wszystko było zorganizowane czasowo. Codziennie o tej samej porze posiłki, ta sama godzina, gdy trzeba było iść spać, czy też wstać. Niedzielne msze były wręcz obowiązkiem. 
Przed domem płynęła niewielka rzeczka, w której czasami wolno mi było się kąpać. W tej samej rzeczce dziadek łowił ryby. 
Był też duży sad usytuowany na górce około trzystu metrów od domu dziadków. Chodziliśmy tam na dzikie czereśnie, słodkie i pyszne. Wspinałam się na drzewa (nie za wysoko), siadałam na gałęzi i zajadałam czerwono-bordowymi owocami plując pestkami na ziemię. W drodze powrotnej mijaliśmy piękne, malownicze pola makowe, rzepakowe i pola z kukurydzą.
Wstyd się przyznać, odrobinkę szabrowaliśmy, tylko odrobinkę, kilka kolb. Babcia gotowała je dla nas, a potem zajadaliśmy się złotymi ziarenkami z masłem i solą. 
Zazwyczaj byłam grzeczna i posłuszna, nie sprawiałam większych problemów. Jednak jak to dziecko, zdarzało mi się coś zbroić.
 Np. pewnego sierpniowego dnia wybrałam się na pieczarki, na pole tuż obok domu dziadków. Przeskoczyłam przez niewielki murek i z zadowoleniem wycinałam, 'pożyczonym' od dziadka nożykiem pieczarki. Kiedy miałam już pełną reklamówkę i szykowałam się do przeskoku przez murek, ktoś złapał mnie w pasie i postawił przed sobą. Był to sąsiad dziadków, który hodował pieczarki na swojej działce. 
Zabrał mi oczywiście moje cenne łupy, a ja ze strachu, że naskarży babci, resztę dnia spędziłam w łóżku pod kołdrą. Sąsiad nie wydał mojego występku, co wtedy wydawało mi się wybawieniem.
Kiedy wracałam do domu, byłam już bardzo stęskniona do mamy i po pierwszych powitaniach reszty rodziny, kilkadziesiąt minut spędzałam w ramionach mamy, a Ona tuliła mnie, kołysała i całowała w czoło.

Do pewnego momentu moje dzieciństwo było prawdziwą idyllą, swoistą utopią, niezagrożoną złem zewnętrznym i bezpieczną. Wtedy jeszcze myślałam, że wszyscy moi najbliżsi są tak szczęśliwi jak ja. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, iż dorośli miewają problemy, kłopoty, tzw. sprawy dorosłych, lecz tak bardzo mnie chronili, że nie dotykało mnie to, co naprawdę się działo.
Powinnam być wdzięczna mamie za tę ochronę, dzięki temu, z okresu wczesnego dzieciństwa, większość wspomnień to wspomnienia przyjemne. Z drugiej jednak strony wolałabym być przygotowana na to, co zdarzyło się później, ale czy można być przygotowanym na coś takiego?

Niedziela. Obiad gotowy, pyszny deser lodowy także i rzecz jasna biała bez cukru już paruje w białym kubku z lekko uszczerbionym uchem. I finito, więcej nic dziś nie robię! 
Lenię się resztę dnia, taki mam plan.


  

Czytaj więcej »

Wspomnienia z dzieciństwa.

7/17/2016

Wspomnienia z dzieciństwa.

Znów ląduje na kanapie z lapkiem na kolanach. Próbuje wyrzucić z myśli obrazy z Nicei, które wciąż pokazywane są w TV. Dramatyczne relacje świadków, liczba ofiar, w tym dzieci...

Czas na dużą, białą bez cukru z nutką wspomnień z dzieciństwa...

Mieszkaliśmy w dużym, wygodnym domu na wsi, pokrytym czerwoną dachówką. Wybudowanym jeszcze przed II wojną światową, jak się później dowiedziałam. Dom miał dużo okien przeróżnych rozmiarów, niektóre były duże, a inne bardzo malutkie, wszystkie zaś miały białe ramy. Pamiętam szaro-kremowy tynk, który nie bardzo komponował się z czerwoną dachówką. Wnętrze domu było bardzo ciepłe i przytulne, wyposażenie, meble nie były luksusowe ani nowoczesne, jednakże całe wnętrze dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa.


Przypominam sobie piękne, pachnące świeżością dywany, które przyozdabiały podłogi w niemal wszystkich pomieszczeniach. Bardzo lubiłam bawić się na jednym z nich, w dużym pokoju na piętrze. Był to duży, bladoczerwony dywan z czarnymi szlaczkami, które przedstawiały różnej wielkości kwiaty. Siadałam na nim, wyciągałam swoje lalki barbie i uciekałam w świat wielokolorowych, pięknie ozdobionych ciuszków dla lalek.

W rogu pokoju stał duży, rudobrązowy piec kaflowy który ogrzewał całe pomieszczenie. Pamiętam to błogie, uspakajające ciepło, które otulało mnie w jesienne i zimowe wieczory.
Każdego dnia, po całym domu unosiły się zapachy z kuchni, piękne zapachy. Babcia z mamą dbały o to, by na stole zawsze pojawiały się przepyszne, różnorodne potrawy. Babcia, mama mojego ojca znana była ze swoich wspaniałych wypieków i kulinarnych zdolności. Mama nie ustępowała Jej  bynajmniej w kwestii gotowania. Niestety (nad czym strasznie ubolewam), nie odziedziczyłam ani po mamie, ani po babci zdolności kulinarno-cukierniczych. 

Wspominam z rozczuleniem krzątaninę, która trwała od maja do sierpnia,  gdy mama z babcią robiły rozmaite przetwory na zimę. Barwne słoiczki z przeróżnymi zawartościami: dżemy z truskawek, czereśni, malin i jagód. Mus jabłkowy o cudownej, rozpływającej się w ustach konsystencji. Konfitury z wiśni i czerwonej porzeczki, kompoty z  gruszek i winogron. Pyszne, kolorowe leczo w  litrowych słoiczkach, no i oczywiście ogórki kiszone, moje ulubione, twarde, pachnące chrzanem i czosnkiem. Pod koniec wakacji półki w spiżarni na piętrze, uginały się pod ciężarem wielokolorowych słoiczków, które okupione były ciężką pracą wspaniałych gospodyń oraz wypełnione mnóstwem witamin.


Działka przy domu nie była duża, ale bardzo dobrze zagospodarowana. Przy lewej ścianie, bezpośrednio połączonej z domem, stały kotłownia i niewielka szopa na drewno. Zbudowane były z czerwonej cegły, pokryto je czarną papą. Nie miały okien, a drzwi zamykane były na kłódki.  
Tuż pod schodkami, vis a vis grubych, dębowych drzwi wejściowych, znajdowała się niewielka, kamienna studzienka, pełna czystej, górskiej wody. Miała niewielki, drewniany daszek, staromodny kołowrotek i malutkie wiaderko wiszące na grubym łańcuchu.
Obok studni rosła piękna, stara jabłoń o rozłożystych gałęziach, kiedy kwitła, jawiły się na niej piękne, białe kwiatuszki, które całkowicie okalały gałęzie. 
Owoce dawała we wrześniu, pyszne, czerwone jabłuszka przeróżnej wielkości i czerwonej barwy. Ich smak określiłabym jako słodko-kwaśny, były intrygująco smaczne.

 Jabłoń otoczona była drzewami wiśni, czereśni i gruszy, tworzyły one mały sad, ogrodzony niskim, białym płotem. Gospodynie pieczołowicie dbały o obejście, nie tylko o sad, ale także o niewielki ogródek warzywny, który kwitł sobie w rogu działki, tuż przy niewielkiej, drewnianej szopce na narzędzia. W ogródku, w równych rzędach rosły marchewki, pietruszki, cebule, sałaty a także seler i kapusta. Płot graniczny 'opętany' był przez naciekające nań krzaki malin, czerwonych i czarnych porzeczek, oraz agrest. Na obrzeżach ogródka rosła niewysoka wiśnia, która dawała przyjemne w smaku, mocno słodkie owoce. Drzewko to przypominało wierzbę płaczącą, gałęzie niemal dotykały ziemi a samo drzewko było łącznikiem ziemia- dach drewnianej szopki. 
Będąc małą dziewczynką, wykorzystywałam ów wiśnię jako drabinę.

Resztę podwórka pokrywała zielona, gęsta trawa, na niej stał też trzepak, taki, jak na wielu miejskich osiedlach, oraz niewielka, otoczona drewnianymi belkami piaskownica. Zapewne bawiłam się w niej jako berbeć, ale niestety tego już nie pamiętam.
Na podwórzu, nieopodal bramy wejściowej, była niewielka górka. W czasie zimy, na sankach lub na workach wypełnionych sianem, zjeżdżaliśmy z niej, niemal przewracając płot sadu, ku niezadowoleniu babci.

Zgrzeszyłabym, nie wspominając widoków, które cieszyły moje oczy przez te wszystkie lata, o każdej porze roku. Mianowicie, od strony frontowej domu, piękne, pokryte śniegiem góry, których szczyty zatopione były w chmurach.  Druga strona obfitowała w gęste, wiosną zielone, jesienią wielobarwne, a zimą ośnieżone lasy. Możecie wyobrazić sobie to krystaliczne, rześkie powietrze jakie towarzyszyło tym nieskalanym dymem fabryk cudom natury. Miałam ogromne szczęście, wychowywałam się otoczona upojną, bogatą i gościnną przyrodą. 

Teraz, mieszkając w mieście, tęsknię za tymi widokami, zapachami... ech...

Czytaj więcej »

15.07.2016

7/15/2016

15.07.2016

Smutek, smutek, żal i bezsilność. 
Zamach w Nicei. 
14 lipca Święto Narodowe Francji, Dzień Bastylii.
Rodziny z dziećmi świętują, na promenadzie podziwiają pokaz sztucznych ogni...
Rozpędzony pojazd wjeżdża na promenadę, 
taranuje tłum,
wybucha panika, 
padają strzały.
Śmierć ponosi ponad osiemdziesiąt osób, w tym dzieci...
31-letni zamachowiec pochodzenia francusko-tunezyjskiego,
z kryminalną przeszłością,
nie zaklasyfikowany w rejestrze francuskim jako osoba o radykalnych poglądach.
Zradykalizowany po cichu.
Terrorysta.
Morderca.
'Zneutralizowany przez policję'.

Śmierć ponosi ponad osiemdziesiąt osób, w tym dzieci...

Cena za tolerancję?
Kolejny pokaz słabości państw europejskich?
Rezultat polityki pani Merkel?
 
Według mnie Europa sama hoduje sobie 'terrorystykę'.
Polityka otwartych drzwi, przyjmowanie uchodźców, wprowadzanie ich między nas. 
Teraz słyszymy, po raz kolejny, że Francja przypuści atak na tzw. państwo islamskie w Syrii, cóż to da, skoro we Francji muzułmanie to druga co do wielkości grupa wyznaniowa. Prawdziwe zagrożenie jest wewnątrz. Rozumiem, że nie każdy muzułmanin to terrorysta, a nie każdy terrorysta jest wyznawcą Allacha. Rozumiem też entuzjastyczną chęć ubogacenia kulturowego Europy, ale nie za taką cenę! Przywódcy europejscy nie wyciągnęli żadnych wniosków z poprzednich zamachów z marca w Brukseli, czy też te z listopada 2015 w Paryżu i Saint-Denis. To nie są już przypadki, to niestety regularna wojna, którą przegrywamy. Dżihadyści systematycznie mordują Europejczyków, a Europejskie władze stale hodują dżihad, przyjmując ich pobratanków i poniekąd tolerując to wszystko. Kolejnym problemem jest jednak zbyt duża różnica kulturowa, stereotypy, uprzedzenia, ideologia i normy moralne. 
Nie poradzono sobie z tym wszystkim do tej pory, kolejne niewinne ofiary, ból ich rodzin, rozpacz.
Zapewne zabrzmi to zaściankowo, ksenofobicznie, ale jestem za masową deportacją islamistów z całej Europy i odbieraniem im obywatelstw. 
Tutaj można by zarzucić mi brak zrozumienia, zero tolerancji, czy też nawet dyskryminację na tle rasowym, jednakże z mojej strony to praktyczne, zdroworozsądkowe myślenie. 
Oprócz zamachów uchodźcy dopuszczają się również innych, karygodnych działań, chociażby molestowanie kobiet w Sylwestra, w Niemczech. Jak donosi raport niemieckiej policji, częściowo ujawniony przez media, w noc sylwestrową molestowanych było ponad 1200 kobiet. Większość sprawców to uchodźcy przybyli na terytorium Niemiec w 2015 roku. Nie jest to jednak odosobniony przypadek, kolejne molestowania miały mieć miejsce na festiwalu muzycznym Darmstadt w Hesji. Czytałam gdzieś także, że podobne incydenty miały miejsce w Szwecji.
Zamachy, ofiary zamachów, ofiary napastowań, czy to wciąż za mało, by podjąć konkretne, zdecydowane działania? 
Organizowanie marszów i dalsza tzw. polityka multikulti, nie powstrzyma fanatyków.

Czytaj więcej »

14.07.2016 godzina 19.00

7/14/2016

14.07.2016 godzina 19.00

Dlaczego shesha bloga pisze?

Otóż piszę poniekąd z braku prawdziwej, bratniej duszy, 
po trosze z samotności,
 i być może także z odrobinki próżności.  
Trochę też z nutką egoizmu,
filozoficznego pluralizmu,
czasem napiszę dla zabawy,
innym razem do białej, bez cukru kawy.
Infantylnie zakładając,
doświadczeniami podpierając,  
nie zakłamując rzeczywistości,
czerpiąc krztynkę przyjemności...
shesha pisze...


Wierszyk wymyśliłam na poczekaniu, taki tam 'nieborak poetycki'. Interpretację zostawiam Wam, jeśli oczywiście ktoś to w ogóle przeczyta. 
Bratniej duszy brak, to poważny deficyt, tak deficyt to odpowiednie słowo, deficyt dla egzystencji. Egzystencji osoby z moim typem charakteru. 
Zazwyczaj nikt mnie nie rozumie, a jeżeli już 'zrozumie', to na opak (co strasznie mnie irytuje). Zastanawiam się, czy to ze mną jest coś nie tak, czy ze 'wszystkimi'.
 Wierzę w przyjaźń, taką prawdziwą, szczerą i kompletną. Bezwarunkową, coś w stylu 'jedna dusza w dwóch ciałach' , nie pamiętam, gdzie to usłyszałam, ale integruje się z tymi słowami całkowicie.

W latach wczesnej młodości (brzmi jakbym dobijała setki), myślę, że doznałam zaszczytu posiadania bratniej duszy, niestety szereg niefortunnych zdarzeń rozdzielił NAS. W dużej mierze z mojej winy. Poczucie, iż straciłam Kogoś tak cennego, do dziś dnia mi ciąży. Wspominam i tęsknię. Niestety sama jestem sobie winna, wówczas niedojrzała emocjonalnie, chwiejna moralnie, nie potrafiłam pielęgnować przyjaźni, która NAS połączyła. Myślałyśmy tak samo, rozumiałyśmy się bez słów, dzień osobno, był dniem straconym. 
Nie pamiętam jak się poznałyśmy, ale mam wrażenie, że znałyśmy się od zawsze. Pamiętam, gdy któregoś letniego dnia zapytała, czy zechcę być Jej przyjaciółką. To był jeden z najszczęśliwszych dni, którego pomimo upływu lat nie zapomniałam i raczej nie zapomnę. Jaka była? Szczerze (nie mam skłonności do idealizowania bliskich mi osób), wyrozumiała, inteligentna i pojętna, niesamowicie bystra i wysportowana, czego zawsze odrobinkę Jej zazdrościłam. Oczywiście miała wady, ale z pewnością nie wynikały one ze słabości umysłu. Ona była moją ostoją, gdy kłóciłam się sama ze sobą, moją powiernicą, moją siłą i wsparciem. Ze swojej strony próbowałam być kimś takim dla Niej. Dzieliłyśmy się smutkiem i radością, ileż łez wylałyśmy razem, niemniej było wspólnych szczęśliwych okoliczności. Strasznie mi Jej brakuje!
Próbowałam nawiązać z Nią kontakt, niestety bez rezultatu. Ona już nauczyła się żyć beze mnie, nie potrzebuje mnie. Jeżeli teraz jest szczęśliwa, uszanuję to i nie będę nalegać, ale chciałabym, by wiedziała, że zawsze będzie bardzo ważną częścią mojego życia. Moim pięknym, głębokim wspomnieniem. 

Był taki okres w moim życiu, w którym spieprzyłam wszystko od A do Z, wszystko co można było zepsuć, zepsułam. Egoistycznie założyłam, iż jestem najważniejsza i nie zważałam na najbliższych mi ludzi. Z płytkich pobudek zdeptałam wszystko to, co miało wartość i sens. Ileż osób zawiodłam, ile oszukałam, porzuciłam. Wspominam to ze wstydem, z żalem i gdybym mogła cofnąć czas... 
Ale nie mogę. 

Młody już przygotowany do snu, wypachniony, nakarmiony. 
Za oknem nadal deszcz, deszcz i wiatr. Zimno, ale przyjemnie świeżo, po tych dusznych, upalnych dniach to jak powiew morskiej bryzy na upalnej, piaszczystej pustyni. 

Skusiłam się na musli, w ramach lekkiej kolacji, a teraz mam ochotę na zimne piwko, a co będę sobie żałować. Życie wbrew pozorom jest stanowczo ZA KRÓTKIE, tutaj przydałaby się petycja do Pana Boga w kwestii wydłużenia egzystencji, z pewnością, jednogłośnie podpisalibyśmy się wszyscy.


I znów samotny wieczór, poczytam, wezmę gorącą kąpiel, być może jeszcze poćwiczę (aczkolwiek nie chce mi się), by dopieścić mięśnie. Potem wsunę się pod kołderkę i powspominam. 
Plan zaakceptowany odgórnie.
Tak, zaakceptowany.

Czytaj więcej »

14.07.2016

7/14/2016

14.07.2016

Pada, ciągle pada. Przebudziłam się przed 7, padało, wstałam (wstydu oszczędź) chwilkę przed południem, padało. Teraz także pada, ba nawet leje. Druga biała bez cukru rozpoczęta, późne śniadanie zjedzone, mieszkanie powiedzmy ogarnięte, Młody 'oporządzony'.

Siedzę na kanapie, (na kanapie siedzi leń), z lapkiem na kolanach i piszę post na własnego bloga, WOW, też mi sensacja, pierwszy post na pierwszego bloga. Nie mam wprawy w pisaniu blogów, pamiętników itd., kiedyś nabazgroliłam kilka wierszy, ale nie posiadam ani oryginałów, ani duplikatów ów 'arcydzieł' ;-) Z drugiego pokoju słyszę głosik Młodego, podśmiechuje się, pewnie znów ogląda tych pociesznych, silących się na nieszablonowość YouTuberów. TV serwuje kolejne polityczne info, coś o fałszowaniu historii, wakacje Messiego i Ronaldo, na rzecz jasna prywatnych, mega drogich jachtach i reklama. No dobrze, wystarczy o tym co dziś, cofnijmy się do początku.

Urodziłam się w rok katastrofy w Czarnobylu, miesiąc za wcześnie. Jak mówi Mama, byłam planowanym i oczekiwanym dzieckiem, oczkiem w głowie babć i ciotek. Pielęgnowały mnie, krochmaliły, rozpieszczały, dmuchały i chuchały. To właśnie jak sądzę, zapoczątkowało moje rozkapryszenie, a potem krnąbrność. Nie mam żadnej fotografii z okresu niemowlęcego, ani wczesnego dzieciństwa, ale z opowieści wiem, że nie byłam ślicznym bobasem. Śliczną, małą dziewczynką także nie. Mama nie powiedziała mi tego wprost, ale delikatnie zasugerowała, co oczywiście zrozumiałam, a czego Ona nie chciała. Mam najukochańszą Mamę na świecie. :-)

Tak więc byłam chuda, wysoka i przeraźliwie chuda, a do tego długo łysa. Niefajny opis długo oczekiwanego dziecka, ale cóż, tak wyszłam.;-) Odkąd sięgam pamięcią, byłam nazwijmy to skomplikowana. Dziwna mieszanka osobowości, chwilami pokorna, za chwilkę pyskata, marzycielka i romantyczka, by za moment twardo stąpać po ziemi, a następnie znów chodzić z głową w chmurach. Uparta i nieugięta, chwilami bardzo egoistyczna. Teraz, z perspektywy czasu, nazwałabym to typem osobowości zmiennej. Daleko mi niestety do osobowości perfekcjonisty, czyli tzw. typu sumiennego, ale cóż, nikt nie jest idealny. ;-)

Kończąc (zimną już) białą bez cukru, z najchudszym jaki znalazłam w dyskoncie spożywczym mlekiem, spoglądam za okno, nadal pada i do tego mocno wieje. Ostrzegają przed nawałnicami, wichurami i innymi anomaliami. Młody upomina się o jadło, czas karmienia.;-) Jest już duży, ale ja wciąż widzę w Nim małego chłopczyka. Moje 30 pare kg SZCZĘŚCIA! :-) Może sama coś zjem? Potem ogarnę się i potrenuję, planuję być w formie, ale czy plan wypali? Okaże się. 

Czytaj więcej »