Pogodzona.

4/01/2018

Pogodzona.

                  

 Pogniewałam się na Boga, tak na poważnie.
Prawie dwa lata temu po śmierci Mamy.
 Nie mogłam zrozumieć, dlaczego nam Ją zabrał, właśnie Ją, najpiękniejszą Duszę jaką znałam. 
Ileż razy kłóciłam się z Panem, bezsilnie wykrzykując Mu swe żale.
Płacząc, błagałam, by cofnął czas i mi Ją oddał.
Nie oddał.
  I tak pogniewana bym została, gdyby nie mądrość dziecka, mego dziecka.
Kilka m-cy temu, podczas spaceru z psem, rozmyślałam, analizowałam i coś sobie przypomniałam... 
  Zaraz po śmierci Mamy odbyłam rozmowę z Młodym, że też wcześniej jej ze swych wspomnień nie przywołałam, a słowa mojego syna brzmiały tak...
  -Wiesz mamuś, ja wiem dlaczego Pan Bóg zabrał babcię do siebie. To wszystko przez pierogi! Babcia robiła najlepsze pierogi na świecie i Pan Bóg zabrał Ją, by Jemu je teraz lepiła.
  I wtedy przed oczami stanął mi obraz Mamy i Młodego, Ona z rękoma białymi od mąki, On z pełną buzią cudownie aromatycznego farszu wygniata szklanką kolejne kółka...
  I zaczęłam się modlić, gniew minął, przyszło zrozumienie.
Dziecko wytłumaczyło sobie odejście ukochanej babci w tak piękny, prosty sposób, ja też powinnam.
  Pan zabrał Ją do siebie, by wynagrodzić Jej trudy życia na tym łez padole ...
I oczywiście przez pierogi. 

 Mądrość w prostocie dzieci inspiruje mnie i zachwyca, Wy też tak macie?

Czytaj więcej »

Kompletnie niekompletni.

3/25/2018

Kompletnie niekompletni.

  Małżeństwo jest sztuką, sztuką konwersacji i kompromisu.

W przyszłym roku cynowa rocznica ślubu, dziesiąta, wow! Kiedy to zleciało?! W sumie 13-naście lat razem.

  'Miłość jest gorączką rozumu.'

  Zachorowałam ciężko 13-naście lat temu, dopadła mnie choroba zwana miłością. Czyste szaleństwo, jak jazda rollercoasterem bez trzymanki. Upojne noce i dnie, celebrowanie wspólnie spędzonych chwil z wszechobecną nutką zazdrości...

   'Rozum i miłość rzadko chodzą w parze.'

  Z biegiem czasu zaczęłam zdrowieć, nie żebym całkowicie wyzdrowiała, ale gorączka zaczęła spadać. Lekarstwem okazała się codzienność. Bardzo szybko zamieszkaliśmy razem i się zaczęło, skarpetki pod łóżkiem, niespuszczona deska toaletowa itd. I zaczęły się kłótnie, ba, nawet awantury, nie jestem w stanie zliczyć, ileż to razy się pakowałam.

  'Diabli wie jak to się skończy. Ważne, że się zaczyna.'

  Przez te wszystkie lata 'docieramy się', uczymy siebie nawzajem, pracujemy nad wzajemnym zrozumieniem i zaufaniem. To długi proces, ale procentuje. 

  'Są mężczyźni, którzy mają to, na co zasłużyli. Inni zostali kawalerami.'

  Kolega Małżonek to typowy samiec. Stanowczy i zdecydowany. W połączeniu ze mną, istotą trudną i niepokorną to wręcz mieszanka wybuchowa. Cierpliwość i prostolinijność to Jego domena, ja zaś mam skłonności do narzucania swojego zdania.

  Reasumując, nasze małżeństwo jest autentycznie nieidealne, refleksyjnie niedopracowane i kompletnie niekompletne, ale wciąż trwa i wciąż się ...modernizujemy.

   

Czytaj więcej »

Niepokorna.

3/24/2018

Niepokorna.

  Sobotnie popołudnie, siedzę na kanapie, dzisiaj strajkuję, nie sprzątam i nie gotuje. Trzecia kawa parzy się w kubku, Młody podobno uczy się u siebie, yhm, już to widzę. Wstałam lewą nogą, ewidentnie. Wszystko mnie irytuje, denerwuje i drażni. Kolega Małżonek wybył z samego rana, to nawet lepiej, potrzebuje pobyć sama w swoim towarzystwie!
  Pies zległ koło mnie, rozłożył szeroko te swoje wielkie łapy i patrzy na mnie tymi swoimi brązowymi oczętami. Doskonale wiem o czym myśli, zbliża się pora karmienia, a to straszny żarłok. Aktualnie jest na diecie, a to chyba dla niego swoisty rodzaj kary, Bestia uwielbia jeść i dosłownie zżarłby wszystko.
Sama też powinnam zrzucić kilka kilogramów, poćwiczyć, podietować  i takie tam, ale mi się nie chce, zwyczajnie mam lenia. Zacznę od 1-go kwietnia, obiecuję! Yhm, obiecuję to sobie od września, nie wychodzi. Może potrzebuję motywacji? Mniejsza z tym.

  Kobiety w mojej rodzinie są bardzo charakterne, ze wszystkimi zaletami i wadami w rozumieniu słowa charakterne. Uparte bardziej niż osły, nieznoszące sprzeciwu- albo będzie po mojemu, albo wcale, o! Temperamentne i wybuchowe. Jedynie moja mama była oazą spokoju, nadal nie mogę pogodzić się z myślą, że Jej z nami nie ma.
Zawsze, odkąd pamiętam, powtarzano mi, że mam charakter jednej z babć, tej ze strony ojca. Słabo Ją pamiętam, byłam mała, gdy zmarła, ale z opowieści mamy wywnioskowałam, iż babcia była osobą... trudną, tak to nazwijmy. Zatem jestem trudna. 
To jednak nie tylko kwestia genów, ale także wychowania jak sądzę. Mama nadto mi pobłażała, chciała dla mnie wszystkiego co najlepsze, tyle wiem na pewno. Nigdy nie szczędziła mi miłości i uwagi, ale przez nieuwagę ukształtowałam się na trudną, lekko egoistyczną, charakterną istotę. Cóż za samokrytyka...
Pracuję nad sobą, bynajmniej próbuje.

  W ramach dzisiejszego strajku poczytam, nadrobię zaległości w tej kwestii. Kolega Małżonek wróci, będzie głodny, niech gotuje. Młody ma dwie zdrowe rączki, lodówka jest pełna. Shesha strajkuje!

 

Czytaj więcej »

Wychowanie dziecka.

3/23/2018

Wychowanie dziecka.

  Najtrudniejszym wyzwaniem w moim życiu jest wychowanie Młodego, szczególnie teraz, gdy wchodzi w wiek nastoletni. Największym problemem jak sądzę, jest fakt, iż bywam nadopiekuńcza, a w kwestiach zasadniczych zbyt pobłażliwa. Staram się utrzymywać z Młodym relacje przyjacielskie, nie zapominając o tym, że jestem także Jego mamą, a co za tym idzie, muszę wpajać Mu pewne zasady i wyznaczać granice.

  'Ucz swoje dzieci milczeć. Mówić nauczą się same.' B. Franklin 

  Sztuką jest słuchać. Słuchać i wyciągać wnioski, mówić wtedy, gdy ma się coś sensownego do powiedzenia. Dziecko mówi językiem rodziców, jest ich odbiciem, przynajmniej do momentu, gdy np. pójdzie do szkoły i ma większy kontakt z rówieśnikami. Jednakże uważam, iż wpajane w wieku dziecięcym zasady, wpływają na kształt osobowości młodego człowieka. Zaufanie jakim darzy mnie mój syn, jest dla mnie powodem do dumy. Rozmawia ze mną o swoich problemach, prosi o radę i  wsparcie, gdy tego potrzebuje. Często razem spacerujemy i gawędzimy o tym, co aktualnie Go interesuje. Słucham z uwagą, zadaje pytania, komentuje. Staram się uczestniczyć w Jego życiu tak, by nie naruszać Jego przestrzeni, kiedy nie ma ochoty rozmawiać, milczymy, idąc obok siebie. Uwielbiam piątkowe wieczory, gdy zajadając niezdrowe chipsy, oglądamy (po raz chyba setny) Harrego Pottera, albo wspólne zabawy z naszym psem, z którym to zabawy są najlepszą terapią na wszelkie złe nastroje.

  Nie zawsze jednak jest tak kolorowo. Dzieciak potrafi wyprowadzić z równowagi, oj potrafi. Uparty, niekiedy krnąbrny (ciekawe po kim odziedziczył tę cechę;), chwilami głuchy na moje argumenty, ma gotową odpowiedź na każde moje pytanie. Rzuci pyskówkami, trzaśnie drzwiami i tyle. Wówczas dopada mnie nerwica, ale staram się wyciszyć, uspokoić i pod żadnym pozorem nie zaglądać do Jego pokoju, daję nam obojgu czas na przemyślenie. Zazwyczaj przeprasza. Z konsekwencją egzekwowania kar, mam niekiedy problem, potrafi tak długo zamęczać prośbami o skrócenie zakazu np. używania telefonu, że ulegam (strasznie niepedagogiczne), chyba dla świętego spokoju.

  Rozpisałam się, więc tylko spuentuje.

Bezwarunkowa, bezinteresowna i cierpliwa miłość do dziecka to chyba największy dar natury jaki my, matki mogłyśmy otrzymać. Dziecko natomiast jest cudem chodzącym po ziemi, unikatowym i niezastąpionym cudem. Cudem, w który trzeba inwestować przede wszystkim swój czas i uwagę, a to na pewno zaprocentuje.

Czytaj więcej »

Wracam.

3/20/2018

Wracam.

           

Dawno mnie tutaj nie było, ponad rok. Piszę, ponieważ lubię i nie ukrywam, jest to rodzaj swoistej terapii, a po trosze z samotności. 
  Życie przecieka nam przez palce, dosłownie, mija dzień za dniem i w tej codzienności nie doceniamy tego, co jest naprawdę istotne, osób nam najbliższych. Rozumiem, praca, szkoła, zakupy, nowy samochód, proza życia, ale na co komu sukcesy, awanse, premie, gdy nie mamy z kim się tym wszystkim dzielić? Kiedy nie znajdujemy czasu na rozmowę, czasami nawet nie potrafimy już ze sobą rozmawiać, spędzać wolnych chwil razem. W dobie internetu marnujemy tyle cennego czasu na pierdoły, z perspektywy lat dostrzegam,  jacy stajemy się przez to ubodzy mentalnie, już nie wspomnę (a jednak wspomniałam) o jakości rozmów, miernocie zasobu słów, porażka. 'Siema', 'spoko ziom', 'elo' i cała masa inwektyw w ustach dzisiejszej młodzieży, to kompromitacja nas rodziców czy to 'takie czasy'? 
Sama mam syna wchodzącego w wiek nastoletni i całą masę obaw z tym związanych. Póki co (odpukać), nie sprawia problemów wychowawczych, uczy się w miarę (tzn. mógłby lepiej, ale wciąż dopada Go leń;), nie rzuca 'mięsem', jest uprzejmy i zna trzy słówka za małe trzy grosze, dziękuję, przepraszam i proszę. Niby nic wielkiego, ale obserwując rówieśników Młodego, to już coś!
  Wracając do wątku marnowania czasu i nieumiejętności nawiązywania relacji z bliskimi...
Miałam wspaniałą, kochającą, po prostu cudowną Mamę, miałam, niestety przegrała walkę z nowotworem. Nie ma Jej z nami już ponad rok, a ja wciąż nie potrafię się z tym pogodzić. Walczyła dzielnie, znosiła ból, radioterapie, chemie, wypadanie włosów, ciągłe wizyty u lekarzy, ale nigdy się nie skarżyła na swój los, nigdy. Wierzyła, modliła się, nigdy nie miała pretensji do Boga o to, że zachorowała. Natomiast ja miałam ogromne, byłam wściekła, zrozpaczona i bezsilna. Kiedy otrzymałam telefon, że odeszła, w tym samym momencie odwróciłam się od Jezusa, wręcz Go znienawidziłam, że nam Ją zabrał. 
Nawet sobie nie wyobrażacie jakie emocje mną wtedy targały, gniew na wszystko i wszystkich, poczucie winy, że może mogłam zrobić więcej i ogromną pustkę w sercu, która jest we mnie do dziś.
Tęsknię strasznie, tyle chciałabym Jej powiedzieć, za tyle błahych nieporozumień przeprosić, pójść z Mamą na spacer, ulepić pierogi, przytulić się.
Byłyśmy zżyte, codziennie rozmawiałyśmy przez telefon, gdy Mamy nie było u nas, kilka, nawet kilkanaście razy dziennie. Czasami posprzeczałyśmy się, pogniewałyśmy, niekiedy padały niecenzuralne słowa, nie zawsze byłam tak cierpliwa, wyrozumiała jak być powinnam, żałuje.
Żałuje wszystkich przykrych słów, gestów i beznadziejnych zachowań, naprawdę czasami postępowałam jak niedojrzała gówniara i cholerna egoistka, przepraszam Cię Mamuś za wszystko. 
Nie zasłużyłaś sobie na to, byłaś najlepszą Mamą, najuczciwszym człowiekiem i najukochańszą Babcią na świecie.
Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą.

Czytaj więcej »

Wspomnień cd.

7/17/2016

Wspomnień cd.

Słodkie, beztroskie dzieciństwo, pełne miłości, bezpieczeństwa i spokoju.
W otoczeniu zielonej, bajkowej przyrody, moja własna idylla. 
Idylla, którą tworzyli dla mnie najbliżsi.

Każdego lata, nie codziennie, ale dość często, mama zabierała mnie na piknik, na łąkę, tuż pod lasem. Mama rozkładała duży koc w czarno-czerwoną kratkę. Na kocu stawiała wiklinowy, duży koszyk, w którym były kanapki, świeżo upieczone bułeczki drożdżowe, owoce, sok malinowy oraz inne smakołyki. Kiedy ja biegałam po łące, zrywałam stokrotki i plotłam z nich wianki, mama opiekuńczym wzrokiem spoglądała na mnie, a nierzadko też włączała się do zabawy. 

To właśnie Ona wszystkiego mnie nauczyła. Pokazała jak wplatać w siebie kwiatki tak, by powstał wianek. Pokazała jak odróżniać grzyby jadalne od trujących, łapać chrabąszcze, gdy dziadek szedł na ryby i potrzebował przynęty. Wdrażała w obcowanie z przyrodą, dzięki Niej potrafię ją szanować, dbać o nią i wystrzegać się niebezpieczeństw.

Dbała o mnie bardzo, jakbym była Jej największym skarbem. Po czasie zrozumiałam, iż te pikniki służyły przede wszystkim temu, bym w końcu coś zjadła. Z opowieści członków rodziny wiem, że od urodzenia miałam 'jadłowstręt'. Po zabawie na świeżym powietrzu, w końcu udawało się mamie coś we mnie 'wmusić'. Oczywiście mój 'jadłowstręt' nie obejmował słodyczy, szczególnie czekolady, którą mogłabym jeść tonami. I tak mama, babcie, dziadkowie oraz wujostwo, przy każdej okazji, próbowali mnie podkarmiać z opłakanym skutkiem. Po jakimś czasie odpuszczali, widząc, że jestem uparta jak osioł, niereformowalna w tej kwestii. 
W późniejszym okresie nabrałam apetytu i jadłam, jak to się mówi za dwóch.

Wycieczki w góry były rodzinną tradycją. Uwielbiałam ten rodzaj aktywnego wypoczynku i te zachwycające, zapierające dech w piersiach widoki. Sudety są piękne o każdej porze roku. Fascynująca mieszanka gór, skalnych parków i kamieniołomów. Do tego tajemnicze jaskinie, kopalnie, strome urwiska, przełęcze i zapomniane już podziemne korytarze. 
Tak więc, wędrowaliśmy po górach wyznaczonymi szlakami, otoczeni dzikim, intrygującym, wzbudzającej respekt i podziw ekosystem. 
Zazwyczaj dzielnie wędrowałam, nie narzekając, nie skarżąc się na nic i nie marudząc, ale bywały momenty, gdy bolały mnie nogi i wtedy niósł mnie ojciec.

Nie mam zbyt wielu wspomnień z Nim związanych, niestety.
O tym jednak innym razem.

Wspominałam o małej górce, którą mieliśmy koło domu i w czasie zimy zjeżdżaliśmy z niej na sankach, otóż około pięciuset metrów od miejsca, gdzie mieszkaliśmy, była inna górka, ba, to była duża góra. 
Ubrana 'na cebulkę', z ciepłą czapką, szalem i rękawiczkami, dzielnie ciągnąc za sobą sanki, wspinałam się pod górę, nie mogąc doczekać się zjazdu. Pamiętam te pełne podniecenia momenty. Zjazd oczywiście nie trwał długo, nieporównywalnie krócej od wspinania się na górę, ale był pełen pisków, krzyków i rzecz jasna wywrotek. Zabawa zawsze była przednia.
Po powrocie do domu, babcia już czekała na nas z ciepłą strawą i gorącą herbatą z sokiem malinowym lub cytryną. 
Po przekąszeniu (nie mogłabym tego nazwać zjedzeniem) ciepłego dania, biegłam na piętro, do pokoju z piecem kaflowym i siadałam tyłem, opierając się plecami o piec.
 Przypominam sobie to przyjazne uczucie ciepła.

Kolejnym uroczym wspomnieniem są wakacje u moich drugich dziadków, w domu rodzinnym mojej mamy. Praktycznie każdego lata spędzałam tam po kilka tygodni. Dziadek, niezwykle kochany, wyrozumiały i serdeczny człowiek, był zupełnym przeciwieństwem mojej babci. Nie to, że babcia była złą osobą, absolutnie, babcia po prostu miała inny charakter. Wiele przeszła, gdy była małą dziewczynką i te dramatyczne przeżycia tak Ją ukształtowały. Kochała mnie bardzo, tego jestem pewna, tylko nie okazywała mi tego tak ostentacyjnie jak inni. W domu rodzinnym mamy, wszystko było zorganizowane czasowo. Codziennie o tej samej porze posiłki, ta sama godzina, gdy trzeba było iść spać, czy też wstać. Niedzielne msze były wręcz obowiązkiem. 
Przed domem płynęła niewielka rzeczka, w której czasami wolno mi było się kąpać. W tej samej rzeczce dziadek łowił ryby. 
Był też duży sad usytuowany na górce około trzystu metrów od domu dziadków. Chodziliśmy tam na dzikie czereśnie, słodkie i pyszne. Wspinałam się na drzewa (nie za wysoko), siadałam na gałęzi i zajadałam czerwono-bordowymi owocami plując pestkami na ziemię. W drodze powrotnej mijaliśmy piękne, malownicze pola makowe, rzepakowe i pola z kukurydzą.
Wstyd się przyznać, odrobinkę szabrowaliśmy, tylko odrobinkę, kilka kolb. Babcia gotowała je dla nas, a potem zajadaliśmy się złotymi ziarenkami z masłem i solą. 
Zazwyczaj byłam grzeczna i posłuszna, nie sprawiałam większych problemów. Jednak jak to dziecko, zdarzało mi się coś zbroić.
 Np. pewnego sierpniowego dnia wybrałam się na pieczarki, na pole tuż obok domu dziadków. Przeskoczyłam przez niewielki murek i z zadowoleniem wycinałam, 'pożyczonym' od dziadka nożykiem pieczarki. Kiedy miałam już pełną reklamówkę i szykowałam się do przeskoku przez murek, ktoś złapał mnie w pasie i postawił przed sobą. Był to sąsiad dziadków, który hodował pieczarki na swojej działce. 
Zabrał mi oczywiście moje cenne łupy, a ja ze strachu, że naskarży babci, resztę dnia spędziłam w łóżku pod kołdrą. Sąsiad nie wydał mojego występku, co wtedy wydawało mi się wybawieniem.
Kiedy wracałam do domu, byłam już bardzo stęskniona do mamy i po pierwszych powitaniach reszty rodziny, kilkadziesiąt minut spędzałam w ramionach mamy, a Ona tuliła mnie, kołysała i całowała w czoło.

Do pewnego momentu moje dzieciństwo było prawdziwą idyllą, swoistą utopią, niezagrożoną złem zewnętrznym i bezpieczną. Wtedy jeszcze myślałam, że wszyscy moi najbliżsi są tak szczęśliwi jak ja. Oczywiście zdawałam sobie sprawę, iż dorośli miewają problemy, kłopoty, tzw. sprawy dorosłych, lecz tak bardzo mnie chronili, że nie dotykało mnie to, co naprawdę się działo.
Powinnam być wdzięczna mamie za tę ochronę, dzięki temu, z okresu wczesnego dzieciństwa, większość wspomnień to wspomnienia przyjemne. Z drugiej jednak strony wolałabym być przygotowana na to, co zdarzyło się później, ale czy można być przygotowanym na coś takiego?

Niedziela. Obiad gotowy, pyszny deser lodowy także i rzecz jasna biała bez cukru już paruje w białym kubku z lekko uszczerbionym uchem. I finito, więcej nic dziś nie robię! 
Lenię się resztę dnia, taki mam plan.


  

Czytaj więcej »

Wspomnienia z dzieciństwa.

7/17/2016

Wspomnienia z dzieciństwa.

Znów ląduje na kanapie z lapkiem na kolanach. Próbuje wyrzucić z myśli obrazy z Nicei, które wciąż pokazywane są w TV. Dramatyczne relacje świadków, liczba ofiar, w tym dzieci...

Czas na dużą, białą bez cukru z nutką wspomnień z dzieciństwa...

Mieszkaliśmy w dużym, wygodnym domu na wsi, pokrytym czerwoną dachówką. Wybudowanym jeszcze przed II wojną światową, jak się później dowiedziałam. Dom miał dużo okien przeróżnych rozmiarów, niektóre były duże, a inne bardzo malutkie, wszystkie zaś miały białe ramy. Pamiętam szaro-kremowy tynk, który nie bardzo komponował się z czerwoną dachówką. Wnętrze domu było bardzo ciepłe i przytulne, wyposażenie, meble nie były luksusowe ani nowoczesne, jednakże całe wnętrze dawało poczucie komfortu i bezpieczeństwa.


Przypominam sobie piękne, pachnące świeżością dywany, które przyozdabiały podłogi w niemal wszystkich pomieszczeniach. Bardzo lubiłam bawić się na jednym z nich, w dużym pokoju na piętrze. Był to duży, bladoczerwony dywan z czarnymi szlaczkami, które przedstawiały różnej wielkości kwiaty. Siadałam na nim, wyciągałam swoje lalki barbie i uciekałam w świat wielokolorowych, pięknie ozdobionych ciuszków dla lalek.

W rogu pokoju stał duży, rudobrązowy piec kaflowy który ogrzewał całe pomieszczenie. Pamiętam to błogie, uspakajające ciepło, które otulało mnie w jesienne i zimowe wieczory.
Każdego dnia, po całym domu unosiły się zapachy z kuchni, piękne zapachy. Babcia z mamą dbały o to, by na stole zawsze pojawiały się przepyszne, różnorodne potrawy. Babcia, mama mojego ojca znana była ze swoich wspaniałych wypieków i kulinarnych zdolności. Mama nie ustępowała Jej  bynajmniej w kwestii gotowania. Niestety (nad czym strasznie ubolewam), nie odziedziczyłam ani po mamie, ani po babci zdolności kulinarno-cukierniczych. 

Wspominam z rozczuleniem krzątaninę, która trwała od maja do sierpnia,  gdy mama z babcią robiły rozmaite przetwory na zimę. Barwne słoiczki z przeróżnymi zawartościami: dżemy z truskawek, czereśni, malin i jagód. Mus jabłkowy o cudownej, rozpływającej się w ustach konsystencji. Konfitury z wiśni i czerwonej porzeczki, kompoty z  gruszek i winogron. Pyszne, kolorowe leczo w  litrowych słoiczkach, no i oczywiście ogórki kiszone, moje ulubione, twarde, pachnące chrzanem i czosnkiem. Pod koniec wakacji półki w spiżarni na piętrze, uginały się pod ciężarem wielokolorowych słoiczków, które okupione były ciężką pracą wspaniałych gospodyń oraz wypełnione mnóstwem witamin.


Działka przy domu nie była duża, ale bardzo dobrze zagospodarowana. Przy lewej ścianie, bezpośrednio połączonej z domem, stały kotłownia i niewielka szopa na drewno. Zbudowane były z czerwonej cegły, pokryto je czarną papą. Nie miały okien, a drzwi zamykane były na kłódki.  
Tuż pod schodkami, vis a vis grubych, dębowych drzwi wejściowych, znajdowała się niewielka, kamienna studzienka, pełna czystej, górskiej wody. Miała niewielki, drewniany daszek, staromodny kołowrotek i malutkie wiaderko wiszące na grubym łańcuchu.
Obok studni rosła piękna, stara jabłoń o rozłożystych gałęziach, kiedy kwitła, jawiły się na niej piękne, białe kwiatuszki, które całkowicie okalały gałęzie. 
Owoce dawała we wrześniu, pyszne, czerwone jabłuszka przeróżnej wielkości i czerwonej barwy. Ich smak określiłabym jako słodko-kwaśny, były intrygująco smaczne.

 Jabłoń otoczona była drzewami wiśni, czereśni i gruszy, tworzyły one mały sad, ogrodzony niskim, białym płotem. Gospodynie pieczołowicie dbały o obejście, nie tylko o sad, ale także o niewielki ogródek warzywny, który kwitł sobie w rogu działki, tuż przy niewielkiej, drewnianej szopce na narzędzia. W ogródku, w równych rzędach rosły marchewki, pietruszki, cebule, sałaty a także seler i kapusta. Płot graniczny 'opętany' był przez naciekające nań krzaki malin, czerwonych i czarnych porzeczek, oraz agrest. Na obrzeżach ogródka rosła niewysoka wiśnia, która dawała przyjemne w smaku, mocno słodkie owoce. Drzewko to przypominało wierzbę płaczącą, gałęzie niemal dotykały ziemi a samo drzewko było łącznikiem ziemia- dach drewnianej szopki. 
Będąc małą dziewczynką, wykorzystywałam ów wiśnię jako drabinę.

Resztę podwórka pokrywała zielona, gęsta trawa, na niej stał też trzepak, taki, jak na wielu miejskich osiedlach, oraz niewielka, otoczona drewnianymi belkami piaskownica. Zapewne bawiłam się w niej jako berbeć, ale niestety tego już nie pamiętam.
Na podwórzu, nieopodal bramy wejściowej, była niewielka górka. W czasie zimy, na sankach lub na workach wypełnionych sianem, zjeżdżaliśmy z niej, niemal przewracając płot sadu, ku niezadowoleniu babci.

Zgrzeszyłabym, nie wspominając widoków, które cieszyły moje oczy przez te wszystkie lata, o każdej porze roku. Mianowicie, od strony frontowej domu, piękne, pokryte śniegiem góry, których szczyty zatopione były w chmurach.  Druga strona obfitowała w gęste, wiosną zielone, jesienią wielobarwne, a zimą ośnieżone lasy. Możecie wyobrazić sobie to krystaliczne, rześkie powietrze jakie towarzyszyło tym nieskalanym dymem fabryk cudom natury. Miałam ogromne szczęście, wychowywałam się otoczona upojną, bogatą i gościnną przyrodą. 

Teraz, mieszkając w mieście, tęsknię za tymi widokami, zapachami... ech...

Czytaj więcej »